Kreatywny spacer

Badacze z Uniwersytetu Standforda pokazali, że nawet krótkie przechadzki wyzwalają w nas większą kreatywność niż siedzenie i rozstrząsanie problemu. Jak znaczący to wpływ?

Naukowcy pokazali, że kreatywne myślenie przy lub po chodzeniu wzrasta nawet o 60%. Najciekawszy jest przy tym wniosek, że większego wpływu na wyniki nie miało otoczenie. Łatwo sobie wyobrazić „oczyszczenie głowy” podczas spaceru wśród kojącego górskiego krajobrazu. Ale burza mózgu po chodzeniu w biurze? Okazuje się, że tak.

Testy na kreatywność odpowiedzi wykazały także, że bardziej innowacyjne pomysły mamy nawet, gdy już przysiądziemy po kilkuminutowym spacerze.

Badacze zastrzegają jednak, że nie zawsze jest to regułą. Co sprawdza się przy burzy mózgów, przeszkadza przykładowo w podawaniu konkretnych i jedynie poprawnych odpowiedziach (np. podczas testu). Sugerują, żeby nie wyrzucać krzeseł na śmietnik i nie pracować wyłączne na siłowni lub w parku. Gorąco zachęcają do aktywności fizycznej, gdy szukamy nieco innego punktu widzenia lub nowego pomysłu.

Źródło:http://polimaty.pl/2015/06/kreatywna-moc-spaceru/#more-4553

100 lat damskich ćwiczeń

Choć nie jest to kompletny przewodnik po fitnessie, dobrze wskazuje zmiany w sposobach, w jaki (głównie) kobiety dbały i dbają o swój wygląd.

Syndrom Obcisłych Spodni

Modę na obcisłe spodnie widać gołym okiem na polskich ulicach. To nie czas na dywagację nad estetyką takiego ubioru. Okazuje się, że zbyt przyległe ubranie może spowodować spore problemy zdrowotne.

Naukowcy niedawno opisali przypadek 35-letniej kobiety z Australii, która trafiła do szpitala z olbrzymią opuchlizną na nogach wywołaną ciasnymi jeansami. Trafiła to dobre słowo, bo sama nie mogła tam dojść.

Już w szpitalu nieszczęsna kobieta przyznała, że z upływem dnia spodnie zaczęły jej się wydawać coraz mniej wygodne. Podczas wieczornego spaceru po parku zaczęła mieć problemy z chodzeniem. Upadła i leżała tak przez kilka godzin. Dopiero później doczołgała się do taksówki i popędziła do szpitala.

Czy zwykłe chodzenie w ciasnych spodniach może do tego doprowadzić? Raczej nie. Kluczem tej opowieści jest wcześniejsza aktywność 35-latki. Pomagała członkowi rodziny w przeprowadzce i opróżniając szafki często przykucała. Nadmierna presja na ciasno opakowane części ciała sprawiła, że dolna część nóg niezwykle napuchła, szczególnie pod kolanami. Do tego pojawiły się uszkodzenia nerwów i mięśni. Aby zająć się pacjentką, lekarze musieli dosłownie odciąć spodnie z nóg poszkodowanej.

– Gdyby nosiła luźniejsze spodnie, mięśnie mogłyby napuchnąć na zewnątrz. W ciasnych jeansach spuchnięte mięśnie nie miały miejsca i zaczęły naciskać na nerwy i naczynia krwionośne – tłumaczy lekarz Thomas Kimber ze szpitala Royal Adelaide, który zajmował się pacjentką.

Papier jak nóż

Ani to głębokie, ani intensywnie krwawi. Sam papier w niczym nie przypomina też ostrego noża! Wciąż nie mamy definitywnej i ostatecznej odpowiedzi na pytanie, dlaczego zacięcie papierem dokucza tak bardzo. Oto najbardziej prawdopodobne z przyczyn.

Winna jest ręka!

Na naszych rękach znajduje się mnóstwo receptorów bólowych, które ślą do mózgu informację o wyjątkowo nieprzyjemnych odczuciach. Jest to fundament naszego bezpieczeństwa. W ten sposób nasz organizm dostaje wyraźne ostrzeżenie, gdy dotykamy czegoś zbyt gorącego lub za ostrego.

Ręce są tu specyficznym przypadkiem, bo najczęściej właśnie nimi badamy powierzchnie, które mogą okazać się dla nas groźne. Dlatego więcej receptorów bólu znajdziemy na górnych kończynach niż np. w nogach.

Winny jest papier!

Tu dochodzimy do sedna sprawy, który łączy się ze specyfiką naszych dłoni. Papier jest bardziej tępy od noża lub żyletki. Jest przy tym mniej trwały niż np. igła. Powierzchnia papieru więc rozrywa, a nie rozcina naszą skórę. To powoduje znacznie intensywniejsze mikroskopijne uszkodzenia. One najbardziej oddziałują na wrażliwe unerwienia naszego organizmu.

Intuicyjnie może się wydawać, że głębsza rana zadana ostrym narzędziem może być bardziej bolesna, ale nic bardziej mylnego. Płytkie nacięcie z papieru zbytnio nie krwawi oraz nie tworzy się tam skrzep, który zabezpieczyłby ranę. Nasze receptory i nerwy są więc ciągle pobudzane przez przepływ powietrza.

Istnieją także teorię, że dodatkowy ból przy tego typu zacięciach powodują składniki chemiczne w papierze, które dodatkowo podrażniają skórę.

źródło:http://polimaty.pl/2015/07/zaciecie-papierem/#more-4736

Cukier jak narkotyk

Od dawna wiadomo że spożywamy cukier w zdecydowanie za dużych ilościach. Ale czy zdajemy sobie sprawę o ile za dużo? – Badania antropologiczne pokazały, że nasi przodkowie 10 tys. lat temu spożywali 200 gramów cukru na rok. Dzisiaj przeciętny Amerykanin zjada 200 gramów cukru dziennie. Nie ma takiej możliwości, abyśmy zdołali się ewolucyjnie przystosować do takiej zmiany – podkreślał dr n. med. Daniel Śliż.

Obecnie cukier jest niemal w każdym produkcie na sklepowych półkach, a ma działanie silnie uzależniające. Od cukru uzależniliśmy się tak bardzo, że bez niego wiele produktów zupełnie nam nie smakuje. – Tymczasem kiedyś słodycze robiono kilka razy do roku na specjalne okazje. Nikt sobie nie zjadał batonika, kiedy miał zły humor – przypomniała dr Magdalena Tomaszewska-Bolałek.

Obieg dwutlenku węgla w środowisku

Często słyszy się, że ilości CO₂ emitowane przez ludzi są znikome w porównaniu z emisjami ze źródeł naturalnych. To prawda - ludzie emitują do atmosfery zaledwie 4% CO₂ emitowanego ze źródeł naturalnych, takich jak ocean czy rośliny. Należy jednak zwrócić uwagę, że naturalne mechanizmy emisji i absorpcji są bardzo zrównoważone, a nasza wciąż rosnąca emisja dwutlenku węgla do atmosfery powoduje, że bez przerwy trafia do niej niezrównoważona nadwyżka.

Węgiel trafia to atmosfery na wiele różnych sposobów:

1. Oddychanie roślin i zwierząt. Dająca im energię glukoza (i inne molekuły organiczne) rozpada się na  dwutlenek węgla i wodę.
2. Rozpad szczątek roślinnych i zwierzęcych. Grzyby i bakterie rozkładają związki węgla i zmieniają je na dwutlenek węgla (o ile jest dostępny tlen) lub metan (jeśli brak jest dostępu do tlenu).
3. Spalanie materii organicznej. Podczas spalania materiału organicznego w tlenie powstaje dwutlenek węgla. Może to być zarówno np. spalanie roślin, jak i spalanie ropy, węgla i gazu ziemnego (powstałych przed dziesiątkami milionów lat ze szczątków organicznych) lub biopaliw.
4. Procesy chemiczne. Przykładowo podczas produkcji cementu wapień CaCO₃ jest ogrzewany i powstaje tlenek wapnia CaO.
5. Parowanie dwutlenku węgla z powierzchni wody.
6. Erupcje wulkaniczne wyrzucające do atmosfery dwutlenek węgla.

Węgiel jest też absorbowany z atmosfery w wielu procesach:

• Fotosynteza. Kiedy słońce świeci, rośliny przetwarzają dwutlenek węgla w węglowodany, przy okazji wyzwalając tlen. Proces ten jest znacząco szybszy dla młodych lasów szybko zwiększających swoją masę, niż dla lasów starych, o stabilnej masie węgla uwięzionego w roślinności.
• Rozpuszczanie dwutlenku węgla w wodach oceanicznych. Proces najintensywniej przebiega w wodach zimnych, w których rozpuszczalność gazów wzrasta. Do tego zimne prądy oceaniczne transportują później znaczne ilości węgla do głębokich warstw oceanu.
• Wietrzenie skał. Kwas węglowy reaguje ze zwietrzałymi skałami.

Maja
Źródła zdjęcie  http://www.biologiaichemia.republika.pl/obieg_wegla.jpg
tekst http://ziemianarozdrozu.pl/encyklopedia/16/cykl-weglowy-w-przyrodzie

Botanika w paru słowach

Oto kilka losowo wybranych definicji, ze słownika pojęć botanicznych
Bródka - pęczek włosków rozmaitego pochodzenia, występujący na powierzchni różnych organów rośliny.
Czarcia miotła - wyrośle na drzewach (np. pniach i konarach grabu, czereśni i brzozy) składające się z licznych, nienormalnie rozwiniętych pędów, pozbawionych kwiatów. Pędy te powstają z pąków śpiących, porażonych przez grzyby.
Głąbik -bezlistny pęd wyrastający bezpośrednio z kłącza, zakończony naszczycie kwiatem lub kwiatostanem. Występuje np. u mniszka pospolitego, urdzika karpackiego, pierwiosnki lekarskiej.
Oskrzydlenie, skrzydełko - płaski, cienki wyrostek ( np na owocach jesionu pospolitego) lub wyrastająca, cienka listewka biegnąca wzdłuż łodygi (np. u groszku leśnego) albo wzdłuż ogonka liściowego (no. u uczepu trójlistkowego)
Piętka - silnie skrócona łodyga na której są osadzone bezbarwne, zgrubiałe mięsiste liście spichrzowe. Wraz z liśćmi i pąkami stanowią cebulę.
Strzała - krótszy lub dłuższy pień roślin nagonasiennych. Termin stosowany w leśnictwie.
Węzeł - miejsce na łodydze, z którego wyrastają liście i ewentualnie pędy boczne.

Maja
Źródła zdjęcia http://images28.fotosik.pl/90/f6fb5d28062a2b6dmed.jpg
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9d/Pierwiosnek_prawdziwy_Primula_veris_RB2.JPG/150px-Pierwiosnek_prawdziwy_Primula_veris_RB2.JPG
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHPLf0_FenoxfCV7jgFSu_UiJAthA170-sM2aj37GI0J-k47LEmjqR6ujVvjvXUOx450kYNsHpJADs1sV0uQEfynWG1CFUQYCkgUYnHZN4Sodo5hRA-fL6qqN19k_jMuhVT8WVomEBBGtJ/s1600/cebula+-+budowa.jpg
tekst opracowany na podstawie książki ,, Słownik Szkolny Terminy i pojęcia botaniczne"