Fizjologia Roślin - barwniki fotosyntetyczne i chlorofile

Barwniki fotosyntetyczne, barwniki asymilacyjne – grupa organicznych związków chemicznych, najczęściej pochodzenia lipidowego. Występują w specjalnych układach, głównie w komórkach zdolnych do przeprowadzania fotosyntezy. Odgrywają kluczową rolę w tym procesie - pochłaniają energię świetlną o określonej długości fali w celu zmagazynowania jej.

Chlorofile
 U roślin i zielonych glonów spotyka się kilka rodzajów chlorofili. Najważniejsze z nich to: "chlorofil a" oraz "chlorofil b", różnią się one nieznacznie budową chemiczną. W chloroplastach obydwa barwniki są zakotwiczone w błonach tylakoidów. Obydwa chlorofile absorbują głównie światło niebieskie i czerwone , przepuszczając światło zielone.

Karotenoidy
karoteny i ksantofile Ich zadaniem jest adsorbowanie światła w zakresie nieabsorbowanym przez chlorofile i przekazywanie energii na cząsteczki chlorofilu. Są to barwniki w kolorze żółto-czerwonym, silnie absorbujące niebieskie światło. Zabarwiają np. marchewkę i pomidora. W liściach barwa karotenoidów jest zazwyczaj maskowana zielonymi chlorofilami ujawnia się dopiero w dojrzewających owocach i jesiennych liściach. Karoteny służą jako barwniki pomocnicze i ochronne fotosyntezy. W organizmach zwierzęcych karoteny stanowią prekursory witaminy A.

Glony posiadają inne barwniki fotosyntetyczne – fikoerytrynę (krasnorosty) i fukoksantynę (brunatnice).

Maja
Źródła "Paszport Maturzysty Biologia" autorstwa Magdy Sobolewskiej, wydawnictwa eremis
 http://eszkola.pl/biologia/barwniki-fotosyntetyczne-i-fotosystemy-3447.html
 http://regiodom.pl/portal/ogrod/rosliny/jak-mokre-przedwiosnie-wplywa-na-rosliny

Pamięć

Pamięć jest zdolnością organizmy do przechowywania w układzie nerwowym organizmu i wykorzystywania ich do aktualnych i planowanych działań. Wyróżnia się kilka rodzajów pamięci.
Pamięć operacyjna umożliwia przechowywanie informacji przez czas niezbędny do wykonania danego zadania. Przejawia się na przykład w czasie liczenia, czytania tekstu, rozumienia mowy i uczenia się słówek w obcym języku. Pamięć długotrwała utrzymuje się u człowieka bardzo zróżnicowana. Może się utrzymywać przez miesiące i lata, natomiast ślady pamięci permanentnej zostają z nami na całe życie.
Ze względu na rodzaj przechowywanych informacji, w obrębie pamięci długotrwałej wyróżnia się jeszcze pamięć: opisową (deklaratywną) - odpowiadającą za znajomość zdarzeń, faktów, osób i przedmiotów ("wiedzieć kto, co") oraz pamięć nieopisową - odpowiadającą za znajomość procedur i sposobów postępowania ("wiedzieć jak").
Trudno jednoznacznie orzec, kiedy kończy się pamięć krótkotrwała, a zaczyna długotrwała. Według niektórych naukowców (Atkinson i Shriffin) pamięć krótkotrwała trwa tylko ok. 15 - 30 sekund. Z kolei pamięć długotrwała oznacza pamiętanie informacji i innych bodźców przez długi, czasami nieograniczony okres czasu. Pojemność pamięci krótkotrwałej określa się na ok. 7 (7 plus/minus 2) elementów. Oznacza to, że jeśli chcemy zapamiętać imiona nowopoznanych osób, to jednorazowo jesteśmy w stanie utrwalić imiona siedmiu z nich. Liczba elementów, jakie można zapamiętać na krótki czas różni się między ludźmi. Osoby w trakcie intensywnej nauki (np.uczniowie i studenci) „chłoną” informacje szybciej niż ludzie nie angażujący się tak bardzo w zapamiętywanie nowych wiadomości.
W zapamiętywaniu informacji pomaga powtarzanie. Nowych znajomych zapamiętamy lepiej, jeśli powtórzymy kilkakrotnie w myślach ich imiona.
 Hipokamp (hippocampus), położony w tylnej części przyśrodkowej powierzchni płata skroniowego, odgrywa kluczową rolę w mechanizmie pamięci.


Maja
Źródła http://www.neurogra.pl/trening-mozgu/pamiec/czym-jest
  "Paszport Maturzysty Biologia" autorstwa Magdy Sobolewskiej, wydawnictwa eremis
http://www.wiedzanet.pl/pamiec-fotograficzna-czym-jest-jak-dziala/

Jak rośliny oszczędzają wodę?

Wszystkie życiowe reakcje zachodzące w komórkach roślin przebiegają w środowisku wodnym. Jej odpowiedni poziom warunkuje prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu. W okresach suszy, przy niedoborze wody w środowisku, rośliny muszą tak gospodarować jej niewielkimi zasobami, by wystarczyło nie tylko na przeżycie, ale również na wydanie nasion i wykiełkowanie.

Oszczędzanie wody nie jest procesem wymyślonym przez człowieka. W toku ewolucji i stopniowego przystosowywania się do warunków panujących na Ziemi przyroda wytworzyła wiele rozwiązań pozwalających roślinom na przeżycie w miejscach, gdzie woda jest „towarem” deficytowym. Rozwiązania te skupiają się przede wszystkim na gromadzeniu wody i ograniczaniu jej strat. Człowiek obserwując przystosowania roślin może naśladować je przy opracowywaniu strategii i technologii służących oszczędzaniu wody.

Gromadzenie wody

Technikę tę stosują rośliny, które rosnąc w suchych warunkach, mają okresowy dostęp do wody, głównie pochodzącej z opadów deszczu. Rośliny takie gromadzą wówczas wodę w swoich tkankach, by wykorzystać ją w okresach suchych. Woda może być gromadzona w różny sposób:

• w częściach nadziemnych (w liściach lub łodygach), w których obecna jest specjalnie do tego celu przystosowana „tkanka wodna”. Organy zawierające „tkankę wodną” są grube i mięsiste, o charakterystycznym kulistym lub walcowatym kształcie. Rośliny takie nazywamy „sukulentami”. Takimi roślinami w naszej florze są np.: rojniki,
• w częściach podziemnych (w bulwach, cebulach lub kłączach). Woda gromadzona jest tutaj stopniowo w trakcie sezonu wegetacyjnego razem z substancjami zapasowymi. Rozwiązanie to umożliwia przetrwanie najgorszego (najbardziej suchego) okresu i rozpoczęcie wegetacji natychmiast po pojawieniu się warunków bardziej sprzyjających. Rośliny takie nazywamy „geofitami”. W naszych warunkach technikę tę wykorzystują również rośliny, które rozpoczynają wegetację bardzo wczesną wiosną, np. krokusy.

Sprytne pozyskiwanie wody

Tę technikę stosują rośliny, które rosną w warunkach o dużych dobowych wahaniach temperatury, w wyniku których pojawiają się okresowe mgły. Wykorzystują zjawisko skraplania się pary wodnej w postaci drobnych kropelek rosy, którą wychwytują zanim zostanie osuszona przez promienie słońca. Takie rośliny posiadają specjalne przystosowania:

• gęste, długie włoski pokrywające znaczną powierzchnię rośliny. Skraplająca się rosa osadza się na włoskach i jest wchłaniana przez roślinę. Taką technikę stosują np. sasanki,
• charakterystyczny kształt liści przypominający miseczki. Takie liście mają np. przywrotniki,
• specjalne bruzdy na łodydze ułatwiające spływanie skroplonej wody w sąsiedztwo korzeni. Dzięki temu spływająca po łodydze woda trafia bezpośrednio w sąsiedztwo korzeni. Takie bruzdy posiada większość kaktusów.

Ograniczenie strat

Tę zasadę stosuje większość roślin rosnących w miejscach o ograniczonej wilgotności. Dla roślin oznacza to przede wszystkim ograniczenie naturalnego parowania z powierzchni liści. Aby to osiągnąć stosują kilka sprytnych zasad:

• zmniejszenie powierzchni liści poprzez ich specjalne przekształcenia, np. w kolce jak u kaktusów czy krótkie i grube łuski, często ułożone w gęstą rozetę, jak u skalnic,
• pokrycie powierzchni liści warstwą zabezpieczającą w postaci wosku. Wosk zapobiega nadmiernemu parowaniu i chroni liść (lub owoc) jak krem ochronny stosowany przez ludzi,
• ograniczenie liczby aparatów szparkowych i ich zagłębienie w grubej skórce, dzięki czemu mogą one spełniać swoją funkcję bez dodatkowych strat wody na skutek parowania,
• pokrycie liści gęstym kutnerem (filcowato splątane włoski), który chroni roślinę przed zimnem (rośliny wysokogórskie), ale również przed nadmiernym parowaniem, silnym słońcem lub wysuszającym wiatrem (rośliny pustynne). Rośliny pokryte kutnerem mają charakterystyczny wygląd, są matowe, najczęściej białe, srebrzyste lub szare. Najbardziej znanym przedstawicielem tego typu roślin jest szarotka alpejska.

Podpatrując przyrodę możemy wiele się nauczyć i wykorzystać roślinne wynalazki dla własnych potrzeb. Zastosujmy wszystkie roślinne pomysły (gromadzenie wody na zapas, odzyskiwanie i uzdatnianie wody innej niż podziemna, ograniczanie strat i oszczędzanie wody, która jest do dyspozycji) i korzystając z nowoczesnych technologii racjonalnie, gospodarujmy tym największym skarbem na Ziemi.

Maja

Źródła: http://akademiawodnika.pl/rosliny-ucza-jak-oszczedzac-wode/

http://dzialkowiec.pixelart.com.pl/podlewanie-roslin.html

Oregano

Maja
Źródło  http://eprzyprawy.blogspot.com/2014/10/oregano-wasciwosci-lecznicze-i.html

Czosnek niedżwiedzi

Maja
Źródła http://www.zdrowonaturalnie.pl/2014/03/czosnek-niedzwiedzi.html

Jak walczyć z katarem

Podobnie jak większość chorób, zapalenie zatok może mieć przebieg ostry lub przewlekły. Ostre zapalenie zatok pojawia się najczęściej w chwili, gdy właśnie zaczynamy myśleć, że wreszcie skończyła się męczarnia z dolegliwościami grypowymi, katarem siennym czy zwykłym przeziębieniem i możemy zacząć normalnie funkcjonować. Niestety, nasze plany uniemożliwia silny ból głowy, nasilający się przy najlżejszym ruchu, a nawet w pozycji leżącej. Z nosa cieknie gęsta, ropna wydzielina, która spływa do gardła, a z ust wydobywa się nieciekawy oddech. Przy tym wszystkim jesteśmy bardzo, bardzo zmęczeni, z upośledzonym zmysłem smaku i zapachu i często wysoką temperaturą.
Przewlekłe zapalenie zatok ma bardziej łagodny przebieg, ale również uciążliwy. Utrzymuje się przez co najmniej trzy miesiące.
Oczywiście, należy udać się do lekarza, aby zdiagnozować chorobę. Doraźnie przyniosą ulgę w dolegliwościach i pomogą zwalczyć infekcję naturalne środki i sposoby, które stosowały już nasze babcie i które z powodzeniem stosuje się do dziś.
Zapalenie zatok możemy leczyć za pomocą inhalacji, ciepłych kompresów, maści rozgrzewających, herbatek ziołowych. Pamiętać też trzeba o nawilżaniu powietrza w pomieszczeniach, w których przebywamy. Jest też inny sposób, bardzo skuteczny, choć na efekty trzeba poczekać dłuższy okres, a zacząć go stosować profilaktycznie, zanim nie jest za późno. Jest to kuracja oczyszczająca olejem słonecznikowym tłoczonym na zimno. Opracował ją radziecki uczony w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku.

Inhalacje

Najważniejsze, aby poczuć się lepiej, należy pozbyć się wydzieliny zalegającej w nosie. W tym celu trzeba ją rozrzedzić. Najprościej jest pić dużo dość gorących naparów z ziół lub gorący rosół. Unosząca się z nich para ułatwia oddychanie i zmniejsza dolegliwości bólowe. Można również inhalować zatoki za pomocą specjalnego inhalatora, lub po prostu pochylić się nad miską wypełnioną gorącą wodą z dodatkiem ziół lub olejków eterycznych. Głowę należy nakryć ręcznikiem i wdychać parę przez co najmniej 10 minut, uważając, aby nie przybliżyć twarzy zbyt blisko gorącej wody. Pamiętajmy, aby parę wdychać przez nos i zamknąć oczy!
Do inhalacji można wykorzystać pojedyncze zioła lub mieszanki z następujących ziół: tymianku, mięty, rumianku, szałwii, skrzypu polnego. W tym celu należy wsypać do gorącej wody ok. 50 gramów dowolnie wybranych ziół.
Dobre efekty przynosi też wdychanie pary wodnej z kilkoma kroplami olejków eterycznych, takich jak: eukaliptusowy, lawendowy, kamforowy, miętowy.
Jeżeli nie mamy akurat pod ręką ziół, możemy wsypać garść soli kuchennej lub morskiej. Inhalacje powtarzać kilka razy dziennie.

Ciepłe kompresy

Ciepłe kompresy należy stosować kilka razy dziennie. Przed zastosowaniem trzeba sprawdzić, najlepiej na przedramieniu, czy nie są za gorące. Kompresy pobudzają krążenie krwi, przyspieszają oczyszczanie nosa z zalegającej wydzieliny, zmniejszają ból głowy.

• Do twarzy przykładamy zamoczony w gorącej wodzie gruby ręcznik.
• Do lnianego woreczka wsypujemy trochę grochu i podgrzewamy kilka minut w piekarniku.
• Przykładamy na czoło i w okolice policzków.
• Podobnie jak z grochem postępujemy z gorczycą. Gorczyca dodatkowo uwalnia ostry, drażniący zapach, który pomoże pozbyć się kataru.
• W aptekach można kupić specjalną sól jodowo - bromową, którą po podgrzaniu na patelni lub w piekarniku i zawinięciu w płócienną ściereczkę należy przyłożyć w okolice zatok. Związki soli powoli uwalniając się z takiego kompresu pomagają w zwalczaniu dolegliwości.

Maści na zapalenie zatok

Maść można kupić w aptekach i w sklepach zielarskich. Najlepsze są maści rozgrzewające: kamforowe, eukaliptusowe, majerankowe, sosnowe. Niewielką ilość maści delikatnie wetrzeć w okolice skroni i czoła. Wokół głowy zawiązać chustę lub nałożyć grubą, wełnianą opaskę i pozostać w domu przez kilka godzin, aby nie zaziębić powtórnie chorych zatok. Poprawić samopoczucie możemy też olejkiem miętowym wymieszanym z olejem roślinnym. Kilka kropli olejku miętowego zmieszać z łyżką oleju roślinnego i wcierać w skronie i czoło, tylko trzeba uważać, aby olejek nie dostał się do oczu.
Cynamon oraz imbir mają właściwości rozgrzewające, przeciwzapalne i przeciwbólowe. Gorąca herbata z dodatkiem cynamonu czy imbiru jest bardzo wskazana przy zapaleniu zatok; udrażnia zatkany nos, poprawia samopoczucie i zwalcza wirusy i bakterie, które wywołały tą chorobę. Pomocne są też gorące herbatki z kwiatów lipy, kopru, anyżu lub malin.

Zapach czosnku, cebuli, chrzanu lub świeżo zmielonego kminku

Wąchanie rozgniecionego ząbka czosnku, świeżo krojonej cebuli, chrzanu lub kminku przyczynia się do szybszego oczyszczenia nosa z zalegającej wydzieliny.
Dobrze jest też jeść czosnek, cebulę, chrzan i stosować pikantne przyprawy, np. pieprz cayenne (zawiera kapsaicynę, która poprawia ukrwienie tkanek i stymuluje włókna nerwowe). Chrzan zaś obkurcza śluzówkę, co pomaga przyspieszyć zdrowienie. O właściwościach zdrowotnych czosnku nikogo nie trzeba przekonywać, bo każdy o nich słyszał. Nieprzyjemny zapach czosnku można niwelować zieloną pietruszką, żuciem goździków lub po prostu, wkładać do potraw pod koniec gotowania.
Echinacea purpurea, czyli jeżówka, jest jedną z bardziej znanych roślin wspomagających pracę układu odpornościowego, która może pomóc zwalczyć objawy zapalenia zatok i zapobiegać im w przyszłości. W zapobieganiu infekcji są pomocne również wyżej wspomniane: czosnek, cebula, imbir, chrzan.

Maja
Źródła http://www.poradnikzielarski.pl/porady-zdrowotne/ziola-i-inne-sposoby-na-zatoki.html
http://www.rossmann.pl/skarb/artykul,kichaj-na-katar,861
http://brackenburyclinic.com/hammersmith/therapies/herbal-medicine/

Spać czy nie spać?

W dzisiejszych czasach mamy już masę dowodów na to, że zarywanie nocy nie jest niczym zdrowym dla naszego ciała, w tym także dla tego najcenniejszego organu - mózgu. Teraz dodatkowo okazuje się, że deprywacja snu gorzej wpływa na mózgi kobiet niż mężczyzn.
Naukowcy z Uniwersytetu w Uppsali przeprowadzili badania na niewielkiej, składającej się z 24 osób (po równo podzielonej jeśli chodzi o płeć) grupie, która miała wykonać zadanie pamięciowe po dobrze przespanej lub po zarwanej nocy.
Ten prosty test wykazał, że mężczyźni byli w stanie lepiej zapamiętać 8-cyfrowe liczby (na poziomie zbliżonym do tego, jak po normalnie przespanej nocy), natomiast u kobiet widać było wyraźny spadek sprawności działania pamięci funkcjonalnej, a dodatkowo panie nie zdawały sobie z tego sprawy.
Jeśli wyniki tych badań potwierdzą się to oznaczać to może, że trzeba będzie inaczej podchodzić do pracy w zawodach wymagających nocnego dyżurowania - mężczyźni zdają się tu mieć pewną przewagę, która może uchronić ich przed błędami i wypadkami.

Maja
Źródła http://www.geekweek.pl/aktualnosci/32308/zarywanie-nocy-wplywa-na-pamiec-kobiet
https://businessinsider.com.pl/rozwoj-osobisty/zdrowie/znaczenie-snu-dla-zdrowia/r94n2z6

Kasza gryczana

Maja
 Źródło https://zszywka.pl/p/kasza-gryczana--uwaza-sie-ja-za-naj-9613045.html

Ekologia

Ekologia - nauka, która bada i analizuje zależności zachodzące w świecie przyrody – wśród organizmów żywych i w otaczającym je świecie. Określenie „ekologia” stanowi połączenie greckich „oikos” i „logia”, gdzie „oikos” oznacza „dom”, a „logia” – „naukę”. Patrząc przez pryzmat tej etymologii możemy traktować omawianą dziedzinę jako naukę o domu, przy czym dom oznacza tutaj środowisko, które dane organizmy żywe zamieszkują, gdzie się rozwijają oraz ewoluują, i w którym zawierają różnorodne, bardziej lub mniej złożone relacje. Przedmiotem ekologii są też wzajemne współzależności między różnymi ekosystemami, jak i wewnątrz jego struktury, czyli między poszczególnymi grupami gatunków. Ekologia rozpatruje więc powiązania świata organizmów żywych z ich środowiskiem abiotycznym i biotycznym.
Przez środowisko abiotyczne rozumiemy wszystkie czynniki fizykochemiczne, mające wpływ na kształtowanie struktury ekosystemów. Są to więc klimat, nasłonecznienie i promieniowanie świetlne, temperatura, wilgotność powietrza, ciśnienie atmosferyczne, skład chemiczny wody i powietrza czy ukształtowanie terenu.
Do czynników biotycznych zaliczymy zaś wszelkie oddziaływania organizmów żywych między sobą (np. dwóch gatunków w obrębie jednego ekosystemu).Ekologia przygląda się całości zjawisk, jakie zachodzą między organizmami żywymi, a ich środowiskiem, zarówno organicznym i nieorganicznym. Interakcje te mogą być pozytywne, jak i negatywne, budujące, jak i niszczycielskie. Zadaniem ekologii jest więc także przewidywanie i dywagowanie nad przyszłymi konsekwencjami istniejących oraz potencjalnych relacji. Pod tym względem ekologia zazębia się z ochroną środowiska. Czerpie poza tym z wielu innych dziedzin, przede wszystkim z biologii, chemii, fizyki, geografii, matematyki.
W ekologii bardzo ważne jest pojęcie „struktura”, które zwraca uwagę na to, że przyroda to sieć wzajemnych zależności i wpływów, a żaden organizm nie żyje w izolacji.


Maja
Źródła http://angicafe.blogspot.com/2015/02/diy-szklarnia-w-zarowce_8.html
http://www.ekologia.pl/wiedza/slowniki/leksykon-ekologii-i-ochrony-srodowiska/ekologia,2

pietruszka

Maja
Źródło http://zdrowetrojmiasto.pl/dieta/wlasciwosci-pietruszki/

Aloes

Aloes słynie ze swoich nawilżających i pielęgnacyjnych właściwości. Warto hodować go w doniczce na parapecie i wykorzystać do przygotowania kosmetyków, np. maseczek. Poniżej prezentujemy sprawdzone przepisy na odżywcze i pielęgnacyjne maseczki.

Maseczka z aloesu dobrze wpłynie nie tylko na cerę, ale również świetnie odżywi włosy, a nawet złagodzi poparzenia w wyniku zbyt długiego przebywania na słońcu. Jak przygotować maseczki z aloesu?

Maseczka z aloesu do każdej cery

Pierwsza z maseczek do twarzy nadaje się do każdego rodzaju cery. Działa odświeżająco na skórę, regeneruje naskórek i nadaje gładkość.
Składniki potrzebne do wykonania maseczki:
– 1 łyżka soku z aloesu,
– 2 łyżki miodu.

Sok z aloesu (może to być gotowy sok kupiony w aptece) mieszamy z miodem do powstania jednolitej papki. Nakładamy maseczkę na dokładnie oczyszczoną skórę twarzy i trzymamy ją na skórze przez 15 minut. Po upływie tego czasu obmywamy twarz ciepłą wodą i wklepujemy w skórę dowolny krem, którego używamy na co dzień.

Maseczka z aloesu na trądzik - dwie wersje

Z trądzikiem wciąż zmaga się wiele kobiet, nawet po okresie dojrzewania. Z trądzikiem można walczyć, nie tylko stosując gotowe preparaty z apteki czy drogerii, ale również nakładając na twarz maseczki domowej roboty, które wykazują dużą skuteczność – jeśli stosowane są regularnie. Poniżej podajemy przepisy na dwie maseczki dobre dla cery trądzikowej.

Maseczka z aloesu i ogórka

Potrzebne składniki:
– 2 łodygi aloesu (można też użyć 2 łyżek aloesowego żelu),
– pół ogórka.

Przecinamy łodygi aloesu wzdłuż, za pomocą łyżki trzeba wyskrobać sok znajdujący się w środku. Ogórka należy zetrzeć na tarce i odcisnąć nadmiar soku. Żel z aloesu i startego ogórka wkładamy do blendera i miksujemy do momentu uzyskania gładkiej, żelowej konsystencji. Nakładamy powstałą maseczkę na skórę twarzy i szyi palcami lub za pomocą płatka kosmetycznego. Zostawiamy na 10–15 minut. Kiedy żel będzie wysychał na skórze, może być odczuwalne uczucie lekkiego ściągania skóry. Po 15 minutach zmywamy maseczkę za pomocą namoczonego w ciepłej wodzie płatka kosmetycznego.

Maseczka z aloesu, cukru i mleka

Potrzebne składniki:
– 1 łodyga aloesu,
– 1 łyżka cukru,
– ½ łyżki mleka.

Do miseczki wlewamy mleko i wsypujemy cukier. Mieszamy do momentu całkowitego rozpuszczenia się cukru. Wyciskamy sok z łodygi aloesu, dodajemy do mieszanki cukru i mleka, mieszamy. Nakładamy maseczkę na twarz na 5 minut, następnie zmywamy za pomocą czystej, nawilżonej w wodzie ściereczki lub szmatki.

Maseczka z aloesu na tłustą cerę

Maseczka z aloesu i białka świetnie nadaje się do cery tłustej. Odświeża skórę i lekko wyreguluje wydzielanie sebum.
Potrzebne składniki:
– 1 łyżeczka soku z aloesu,
– 1 białko jaja.

Białko ubijamy na sztywno. Dodajemy do niego łyżkę soku z aloesu (może być gotowy, kupiony sok) i delikatnie mieszamy. Nakładamy na twarz na 10–15 minut, zmywamy chłodną wodą.

Maseczka z aloesu na włosy

Maseczki z aloesu domowej roboty dobrze wpływają nie tylko na twarz. Z pomocą aloesu możemy także odżywić zmęczone i przesuszone włosy. Taka maseczka z aloesu na włosy jest bardzo łatwa w przygotowaniu.
Jedyne, czego potrzebujesz, to:
– liście aloesu,
– 1 łyżka miodu,
– ½ szklanki przegotowanej, ciepłej wody.

Liście aloesu myjemy. Dodajemy do nich ciepłą przegotowaną wodę i miksujemy. Następnie dodajemy miód i całość mieszamy. Tak uzyskaną maseczkę wcieramy w skórę głowy i wilgotne po umyciu włosy. Owijamy głowę czepkiem lub ręcznikiem (najlepiej tym i tym) i trzymamy na włosach przez 20–30 minut. Po upływie tego czasu myjemy włosy.

Żel na poparzenia słoneczne

Poparzenia słoneczne nie muszą sprawiać bólu – wystarczy przygotować żel z aloesu.
Potrzebne składniki:
– 8 łyżek soku z aloesu,
– 2 jaja,
– 3 łyżeczki soku z cytryny,
– 3 łyżeczki cukru,
– 2 łyżki naturalnego jogurtu.

Mieszamy w misce jaja z sokiem z aloesu. Dodajemy resztę składników i mieszamy ponownie. Wkładamy żel do lodówki na kilka godzin. Po schłodzeniu nakładamy żel na skórę i zostawiamy na 20–30 minut.

Z aloesem trzeba uważać, ponieważ może uczulać.

 Maja
Źródła  http://www.kobiety.pl/uroda/domowej-roboty-maseczki-z-aloesu
https://radioklinika.pl/aloes-sila-z-natury/

Piwne odpady oczyszczają środowisko....

Hiszpańscy naukowcy udowodnili, że nawet odpady z browarów mogą być sprzymierzeńcem w uprawie roślin. Ich obecność jest szczególnie pożądana w środowisku miejskim, gdzie z czystością powietrza, o czym doskonale wiedzą chociażby mieszkańcy Krakowa, nie jest najlepiej.

Badacze opracowali specjalny materiał, którego używanie w browarach może być prawdziwą rewolucją. I to taką, na której skorzystają przede wszystkim duże aglomeracje miejskie. Materiał bazuje na glinie i organicznych pozostałościach z produkcji piwa, jest lekki i sprawia, że rośliny lepiej rosną, a powietrze jest czystsze.

"Dzięki temu, nie przeciąża on obszarów ogrodowych, powstających coraz częściej na dachach budynków miejskich. Ma też świetne właściwości izolacyjne" - powiedziała Carmen Martinez z uniwersytetu w Jaen. Ujawniła, że nowość bazuje na odpadach organicznych z procesu tłoczenia i filtrowania jęczmienia i jego słodowania. W całym procesie wyrobu piwa na jeden jego hektolitr przypadają aż 23 kg tych odpadów.

Maja

Źródła https://noizz.pl/nauka-i-technologia/piwne-odpady-moga-wspierac-miejskie-powietrze/fydbyfq

https://pixers.pl/obrazy-na-plotnie/piwo-na-kieliszki-34285166

Eko święta

Ten pomysł jest coraz popularniejszy w naszym kraju – zamiast sprzedawać choinki, niektóre firmy wypożyczają je na okres świąteczny. Co najlepsze nie tylko wypożyczą, ale również dostarczą drzewko w wyznaczonym terminie, a po świętach przyjadą je odebrać.

Choinkę zamówić możemy m.in. przez stronę wypozyczalniachoinek.eu. To właśnie dzięki nim możesz sprawić, że święta będą bardziej eko. Cały zamysł biznesu wziął się z chęci ocalenia ponad 5 milionów drzewek, które co roku są wycinane, aby ozdobić nasze domy.

Jak wypożyczyć choinkę na święta? To banalnie proste – na stronie Wypożyczalni Choinek w zakładce "JAK TO DZIAŁA?" znajdziecie instrukcję wypożyczenia krok po kroku. Aby zamówić choinkę macie do wyboru trzy opcje: wypełnić internetowy formularz, zamówić telefonicznie lub przejść się do warszawskiej siedziby wypożyczalni przy  ulicy Kadetów 1 i tam omówić szczegóły wypożyczenia.

Maja
Źródła  http://wypozyczalniachoinek.eu/nasza-historia/
https://noizz.pl/spoleczenstwo/wypozyczalnie-choinek-w-polskich-miastach/r9dv0q4

Erupcje słoneczne

Erupcje słoneczne "wysyłają" w przestrzeń kosmiczną naładowane cząsteczki, które mogą oddziaływać na pole magnetyczne Ziemi. Jedno z najsilniejszych tego typu zjawisk, znane jako "Zdarzenie Carringtona", miało miejsce w 1859 roku. Zaburzenia ziemskiego magnetyzmu spowodowały awarie sieci telegraficznych w całej Europie i Ameryce Północnej. Były też przypadki zapalania się od iskier papieru w telegrafach. Mimo odłączenia baterii indukowany prąd był na tyle silny, iż pozwalał na przesyłanie wiadomości telegraficznych. Niebo rozświetliły olbrzymie zorze w kolorach czerwonym, zielonymi i różowym, widoczne nawet w tak daleko położonych na południe okolicach jak Hawaje czy Panama. Poszukiwacze złota w Górach Skalistych pomylili zorzę ze wschodem słońca, wstali i zaczęli szykować śniadanie. Cztery lata temu, dzięki obserwacjom przez teleskop Keplera, udało się dostrzec tzw. superrozbłyski gwiazd, około 10 tys. razy silniejsze niż te, do których doszło w 1859 roku. Taką energię może też wytworzyć Słońce. Jak twierdzą badacze, gigantyczne wybuchy były odczuwane na Ziemi w 774 roku. Wtedy to Słońce wytworzyło energię o 20 razy większej mocy niż "Zdarzenie Carringtona". Szacuje się, że takie eksplozje będą się powtarzać co 1000 - 1250 lat, choć nie jest to sztywno ustalony przedział. Do kolejnych wybuchów doszło też w 993 roku, a współcześnie 13 marca 1989 roku, kiedy w Quebecu burza słoneczna o znacznie mniejszej mocy w dwie minuty unieruchomiła sieć energetyczną obsługującą ponad 6 milionów użytkowników.


Maja
Źródła https://noizz.pl/nauka-i-technologia/wybuchy-na-sloncu-niebezpieczne-zjawisko/znh6cqj
https://artemis.wszib.edu.pl/wordpress/kchoragw/ 

Erupcje wulkaniczne

• Co roku na świecie ma miejsce około 60 dużych erupcji wulkanicznych w tym kilka z nich (dwa lub trzy) to bardzo potężne, gwałtowne wybuchy.
• Erupcje wulkaniczne są wywoływane przez magmę, gorące płynne skały znajdujące się pod powierzchnią Ziemi. Magma jest mniej gęsta niż skały znajdujące się nad nią więc stara się wydostać na powierzchnię.
• Kiedy magma jest w stanie płynnym, wybuchy są wylewne (efuzywne), co oznacz, że podczas nich lawa sączy się przez cały czas.
• Kiedy magma lepi się wybuchy są eksplozywne. Magma zatyka kanał wulkaniczny, aż do momentu , kiedy narasta tak duże ciśnienie, że magma jest wystrzeliwana w górę niczym korek od szampana. Podczas eksplozji warstwy magmy, zatykającej kanał wulkaniczny, jest ona rozrywana na kawałki pozostawiając po sobie tylko popiół i żużel. Podczas erupcji eksplozywnej wysoko w powietrze wyrzucane są kule gorącej magmy, popiołu, żużlu, pumeksu, gazy i bardzo gorąca para.
• Wulkany zazwyczaj nie poprzestają na jednej erupcji, przerwa pomiędzy wybuchami może wynosić od kilu minut do kilku tysięcy lat.
• Magma w okolicach stref subdukcji zawiera 10 razy więcej gazów, tak więc erupcje wulkanów znajdujących się w tych obszarach przebiegają zdecydowanie bardziej gwałtownie.
• Gazy znajdujące się w magmie mogą zwiększyć swoją objętość setki razy w zaledwie kilka sekund.

Maja
Źródła  http://wulkanyswiata.blogspot.com/2015/12/pierwsza-erupcja-wulkanu-momotombo-od.html
"Księga najciekawszych faktów" wydawnictwa SBM

Przetrwać zimę

• Niektóre zwierzęta np. małe ssaki takie jak nietoperze, chomiki, susły ale także i borsuki czy jenoty radzą sobie z zimnem i brakiem pożywienia zapadając w głęboki sen,  zwany snem zimowym. Podczas snu zimowego temperatura ciała zwierzą spada a ich tętno i oddech spowalnia się, dzięki temu by przeżyć potrzebują niewiele energii.
• Motyle i inne owady zapadają zimą w stan spowolnienia procesów życiowych, zwany diapauzą.
• Gady takie jak jaszczurki i węże zapadają w letarg, kiedy tylko robi się zbyt zimno. Budzą się z niego, gdy tylko temperatura wzrośnie.
• Szczekuszka (mały zajęczak) buduje w lecie stogi siana, aby zapewnić sobie pożywienie w zimie.
• Bobry zbierają gałęzie jesienią i przechowują je w pobliży swoich nor, żeby móc żywić się ich korą w czasie zimy.
• Wiewiórki zakopują jesienią zapasy orzechów, szyszek w ziemi, aby móc się nimi żywić w zimie. Wydają się one mieć wyjątkowo dobrą pamięć, gdyż znajdują większość swoich zapasów gdy tyko ich potrzebują.
• Niedźwiedzie zapadają zimą w sen, ale nie wszyscy naukowcy zgadzają się co do tego, czy można nazwać ten stan hibernacją (snem zimowym).
• Makaki (niewielkie małpy z rodziny makakowatych) w Japonii grzeją się w zimie, kąpiąc się  gorących źródłach wulkanicznych.

Maja
Źródła https://pl.wikipedia.org/wiki/Makak
https://pl.wikipedia.org/wiki/Sen_zimowy
http://www.newsweek.pl/wiedza/nauka/jak-zwierzeta-zapadaja-w-sen-zimowy-newsweek-pl,artykuly,351880,1,1,2.html
"Księga najciekawszych faktów" wydawnictwa SBM 

Anatomia

Lekcja anatomii doktora Tulpa – obraz namalowany w 1632 przez holenderskiego malarza Rembrandta.

• Anatomia jest nauką o budowie ludzkiego ciała. Jednym z jej odłamów jest anatomia porównawcza zajmująca się porównywaniem budowy ciała ludzkiego do budowy ciał  zwierząt.
• Większość naszej wiedzy o ludzkiej anatomii pochodzi od anatomów z XVI i XVII wieku, którzy skrupulatnie przecinali siała i dokładnie przecinali to co zobaczyli. Jednakże pierwszym wielkim anatomem był już antyczny lekarz Galen (129-199).
• Pierwsza wielka książka o anatomii została napisana w 1543 roku przez flamandzkiego naukowca Andreasa Vesaliusa (1514-1564). Jest ona zatytułowana "De Humani Corporis Fabrica" co znaczy "O budowie ludzkiego ciała".
• Żeby opisać położenie poszczególnych części ciała, anatomowie podzielili ciało na ćwiartki.
• Pozycja anatomiczna jest to położenie ciała,  w którym może być omawiana jego budowa anatomiczna - pionowo z rękami zwisającymi po dwóch stronach ciała i oczami, dłońmi oraz palcami u stóp skierowanymi do przodu.
• Środkowa płaszczyzna wieńcowa dzieli ciało na dwie części przednią (brzuszną) i tylną (grzbietową). Płaszczyzny wieńcowe są to każde przekroje przez ciało z boku na bok. równoległe do środkowej płaszczyzny wieńcowej.
• Każda część ciała ma swoją nazwę łacińską, ale anatomowie stosują proste polskie nazewnictwo jeśli akie istnieje.

Maja
Źródła https://pl.wikipedia.org/wiki/Lekcja_anatomii_doktora_Tulpa
http://bigthink.com/Picture-This/does-the-art-world-have-a-demographics-problem
"Księga najciekawszych faktów" wydawnictwa SBM

Maliny

Maja
Źródła http://www.motywujemy24.pl/3634/dlaczego_warto_jesc_maliny.html

Lasy na świecie

Ogólna powierzchnia lasów świata wynosi około 4 033 060 tys. ha. Przeciętna lesistość w krajach świata (w stosunku do powierzchni lądowej) wynosi około 31%, a na 1 mieszkańca Ziemi przypada około 0,60 ha lasu, tj. około 2,5 krotnie więcej niż w Polsce.

Do krajów o największej powierzchni lasów (w procentach ogólnej powierzchni lasów świata należą: Rosja (20%), Brazylia (13%), Kanada (8%), USA (7%) oraz Chiny (5%). Kraje Unii Europejskiej z powierzchnią lasów około 157 mln ha stanowią około 4% powierzchni lasów świata. Polska (9,3 mln ha) zajmuje 55. miejsce na liście krajów według powierzchni lasów. Powierzchnia lasów w Polsce stanowi 0,23% lasów świata oraz około 6% powierzchni lasów Unii Europejskiej. Natomiast zasoby drzewne kraju (2,3 mld m3) stanowią 9,5% zasobów lasów UE, co daje Polsce 4. miejsce wśród tych krajów.

Lesistość Polski wynosząca 30,5% (w stosunku do powierzchni lądowej) jest zbliżona do przeciętnej lesistości świata (31%), Afryki Zachodniej i Środkowej (32%) oraz Ameryki Północnej (33%). Lesistość naszego kraju jest także zbliżona do lesistości Europy (bez Rosji) wynoszącej 32,2%. Jest ona natomiast zdecydowanie niższa od lesistości Ameryki  Południowej (49%), Europy razem z Rosją (45%), Azji Południowej i Południowo-Wschodniej (35%) oraz Ameryki Środkowej (38%). Lesistość Polski jest natomiast zdecydowanie wyższa niż lesistość całej Afryki (23%), Azji (19%) oraz Oceanii (23%).

W ciągu ostatnich dwóch 10-leci ogólna powierzchnia lasów świata zmniejszyła się o około 13 534 tys. ha, tj. o 0,34%. W Polsce w tym okresie nastąpił wzrost powierzchni lasów z 8 884 tys. ha (powierzchnię lasów według GUS w 1990 r. [GUS 2000] zwiększono o – oszacowaną na około 190 tys. ha – powierzchnię gruntów związanych z gospodarką leśną) do 9 329 tys. ha w 2010 r. [GUS 2011], tj. o 445 tys. ha, a zatem o 5,0% (0,5% rocznie); nastąpił w tym okresie również wzrost lesistości z 27,8% do 29,2%.

Do regionów o największej powierzchni lasów przypadającej na 1 mieszkańca należą: Oceania (5,48 ha), Ameryka Południowa (2,25 ha), Ameryka Północna (1,50 ha) oraz Europa (łącznie z Rosją) – 1,37 ha. Natomiast najmniej powierzchni leśnej przypada na 1 mieszkańca w Azji (0,15 ha) oraz na Karaibach (0,17 ha). Z kolei w Afryce na 1 mieszkańca przypada średnio 0,68 ha lasów.

Maja

Źródła  https://www.bdl.lasy.gov.pl/portal/lasy-na-swiecie-cd

http://www.green-projects.pl/2017/02/ile-jest-drzew-na-swiecie/

marchewka

Maja
Źródła http://wszystkookuchni.pl/19965,Marchewka_10_powod%C3%B3w_dla_kt%C3%B3rych_warto_j%C4%85_je%C5%9B%C4%87